اول عذر تقصیر جهت تاخیر  طولانی .اما اگر همه ی این پست را بخوانید شاید کمی حق بدهید که چرا این همه مدت بی خبر به خانه ی مجازیم  و  همسایگانش سر نزدم

می خواهم بنویسم اما حقیقتا نمی دانم از کجا باید شروع کرد

همیشه از این که ترم تمام می شود و می توانم سه ماهی پا روی پا بگذارم و زمان را آنگونه که دوست دارم بگذرانم خوشحال می شدم  اما این تابستان ...

ماجرا این گونه شروع می شود که  مي خواهم  به يك سفر مجردي بروم و خب چه جایي بهتر از قم ؛هم دختر دايي ها آنجا هستند هم زيارتي است  دنبال بليط و بقيه ي كار ها بودم که  ناگهان خبر مي رسد آنها از قم  به مشهد مي ايند و سفرم كنسل مي شود  بعد از ان در یک عملیات جا به جایی سفر را  به بعد از بازگشتشان به قم موکول می کنم، شاید  اين گونه برنامه ي از دست رفته را دوباره زنده كنم در همین حین  صاحب خانه ي گرامی خبر مي دهد  خانه ويلاييش را فروخته و فقط يك ماه براي تخليه آن فرصت هست

تصمیم می گیرم سفر را کنسل نکرده و بعد از بازگشت به فکر گرفتن منزل جدید باشم که در یک سری فعل و انفعالات پیش بینی نشده سفر مجردیم به قم تبدیل به یک سفر خانوادگی  می شود و از دو روز به یک هفته تغییر زمان می دهد

بعد از بازگشت به خانه ای  كه ديگر براي ما نبود  از همان صبح گشتن دنبال منزل جديد آغاز شد  گير نمي آمد يا كوچك بود يا دور و يا با بودجه ي ما همخواني نداشت بماند كه همه ي مشاورين محترم املاك عزم شان را جزم كرده بودند كه سر اينجانب را به هر نحوي گول بمالند وبايد بگويم كه لطف خدا شامل حالم گشت تا موفق نشدند

 خانه  پيداشد اسباب كشي و بستن و بردن و چیدن و.....شروع.

 خاطره هايم را هم گذاشتم وآمدم آخرين خاطره هايي كه از پدر به يادگار داشتم  بگذريم

بعد از آن دوباره يكي از دختر دايي هاي عزيز تصميم مي گيرد اين بار تنها به خانه ي جديد ما بيايد  حال آنکه ما حقیقتا خسته بودیم  و توانی برای مهمانداری نمانده بود بعد از چند روز هم  يكباره ما را به ويلاي يكي از دوستانش در كلاردشت مهمان می کند  من كه خسته از سفر قبل و خسته تر از اسبابي كشي برنامه داشتم مدت باقي مانده به شروع كلاس ها را نفسي بكشم و استراحتی بکنم؛ شاید قوای از دست رفته باز گردد  ناگهان در سفري ناخواسته قرار گرفتم

 مي گرديم دنبال بليط قطار مگر پيدا مي شود ؟ دختر دايي عزيزتر از جان هم گير سه پيچ كه بياييد برويم خوش مي گذرد  ناچار ماشين دربست گرفتيم كه خداي نكرده نخواهيم با هواپيما برويم و  شهيد راه كلاردشت بشويم بعد از گذشت ۷ روز باز هم بلیط بازگشت  گیر نمی امد با اتوبوس درست ۲۴ ساعت در راه برگشت بودیم.

تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل که حالمان چگونه بود وقتی اتوبوس در مشهد توقف کرد